Server چیست؟ تفاوت Cloud، VPS و سرور فیزیکی و انتخاب مناسب برای پروژه

وقتی پروژه از لپ‌تاپ خارج می‌شود، اولین پیشنهاد معمولاً یک برچسب است: «بگذار روی Cloud»، «یک VPS بگیر»، یا «Dedicated لازم داری». این برچسب‌ها سخت‌افزار جادویی نیستند؛ مدل‌های متفاوتِ تهیهٔ همان چیزی‌اند که به آن Server می‌گوییم. انتخاب غلط یا هزینه را می‌سوزاند، یا نیمه‌شب سایت را پایین می‌آورد، یا تیمی را درگیر عملیاتی می‌کند که هنوز برایش آماده نیست.

این راهنما Server را از سه لایه جدا می‌کند: سخت‌افزار، جداسازی نرم‌افزاری، و مدل تحویل. بعد منابع واقعی — CPU، RAM، Storage، Network — را روشن می‌کند، ماشین مجازی (VM) را از کانتینر (Container) جدا می‌کند، و Cloud را با تعریف NIST می‌سنجد نه با شعار «مدرن بودن». هدف انتخاب مناسب برای پروژه است، نه خرید تازه‌ترین مدل.

پاسخ کوتاه

Server (سرور) سخت‌افزار یا نرم‌افزاری است که به درخواست کلاینت سرویس می‌دهد. در وب، معمولاً رایانه‌ای در مرکز داده به‌علاوهٔ برنامهٔ HTTP است که صفحه، API یا فایل را جواب می‌دهد. سرور فیزیکی (Physical Server) همان ماشین است. Dedicated یعنی آن ماشین — یا دست‌کم تمام منابع قابل‌فروش آن — در اختیار شماست. VPS (Virtual Private Server / سرور خصوصی مجازی) برشی از یک ماشین فیزیکی است که با hypervisor به چند VM تقسیم شده. Cloud در تعریف NIST مدل تحویل است: استخر مشترک منابع با تأمین سلف‌سرویس، کشسانی و اندازه‌گیری مصرف؛ نه لزوماً CPU قوی‌تر.

برای سایت یا API با بار قابل‌پیش‌بینی و تیم کوچک، VPS اغلب نقطهٔ شروع عملی است. Cloud وقتی معنا دارد که تأمین و رها کردن ظرفیت باید سریع و تکراری باشد، یا redundancy جغرافیایی ارزش هزینهٔ عملیاتی را داشته باشد. Dedicated وقتی منطقی است که بار پایدار و سنگین است، تأخیر و noisy neighbor قابل‌تحمل نیست، یا الزام محل داده و کنترل سخت‌افزار واقعی است. جدیدتر خودکار بهتر نیست: یک Dedicated منظم می‌تواند از Cloud بدطراحی‌شده پایدارتر و ارزان‌تر باشد؛ یک VPS تمیز می‌تواند از خوشهٔ کانتینرِ بدون مشاهده‌پذیری امن‌تر کار کند.

Cloud سخت‌افزار تازه‌تری نیست؛ مدل عملیات و صورتحساب است. مناسب یعنی جور بودن با بار، مهارت تیم و هزینهٔ ازکارافتادگی — نه با تاریخ انتشار سرویس.

Server چیست و چه چیزی نیست؟

طبق واژه‌نامهٔ MDN، سرور سخت‌افزار یا نرم‌افزاری است که به کاربر — معمولاً کلاینت — خدمت می‌دهد. سخت‌افزار غالباً رایانهٔ مشترک و نسبتاً قوی در مرکز داده است. نرم‌افزار سرور برنامه‌ای است که روی همان سخت‌افزار اجرا می‌شود و با پروتکل مشخص به کلاینت جواب می‌دهد. وب‌سرور گونهٔ خاصی است: حداقل یک HTTP server که URL و HTTP را می‌فهمد و محتوا را به مرورگر می‌رساند.

RFC 9110 مفهوم origin server را تعریف می‌کند: سروری که می‌تواند برای منبع هدف پاسخ تولید کند. مرورگر شما لزوماً مستقیم به origin وصل نمی‌شود؛ بین راه ممکن است CDN، reverse proxy یا متعادل‌کنندهٔ بار بنشیند. وقتی صفحه باز نمی‌شود، «سرور خراب است» تشخیص نیست؛ باید دید کدام لایه جواب داده یا قطع شده است.

پس Server برابر Cloud نیست، برابر لینوکس نیست، و برابر «چیزی که برنامه‌نویس روی آن SSH می‌زند» هم نیست. یک لپ‌تاپ می‌تواند سرور توسعه باشد. یک فرآیند داخل کانتینر می‌تواند نرم‌افزار سرور باشد. یک ماشین ۲۰ کیلوگرمی در رک می‌تواند سرور فیزیکی باشد. تصمیم میزبانی از این سؤال شروع می‌شود: چه سرویسی، با چه دوام و چه الگویی از CPU و شبکه، باید زنده بماند؟

منابع سرور: CPU، RAM، Storage و Network

فروشنده ظرفیت را با چهار عدد می‌فروشد. تصمیم با فهمیدن گلوگاه است، نه با جمع کردن گیگابایت.

CPU

CPU (Central Processing Unit / واحد پردازش مرکزی) کار محاسبه را انجام می‌دهد: اجرای برنامه، فشرده‌سازی، TLS، رندر سمت سرور، تبدیل تصویر. هستهٔ بیشتر برای کار موازی مفید است؛ فرکانس و معماری برای کار تک‌رشته‌ای. سهمیهٔ CPU روی VPS و Cloud اغلب محدود یا قابل‌سرقت توسط همسایه است مگر burstable یا dedicated vCPU صریح باشد. اگر برنامه تک‌رشته‌ای است، هشت vCPU ضعیف‌تر از دو هستهٔ پایدارِ اختصاصی است.

RAM

RAM (Random Access Memory) فضای کاری فرآیندهاست. پایگاه داده، کش درون‌فرایندی و تعداد workerهای وب‌سرور مستقیم از RAM تغذیه می‌کنند. کمبود RAM به swap روی دیسک می‌انجامد و تأخیر را ناگهان خراب می‌کند. RAM زیاد روی ماشینی که I/O دیسک یا قفل پایگاه داده گلوگاه است، هزینهٔ بیهوده است.

Storage

Storage محل ماندگاری است: سیستم‌عامل، لاگ، رسانه، پایگاه داده. نوع مهم‌تر از حجم تبلیغاتی است. SSD/NVMe برای پایگاه و صف لازم است؛ HDD ارزان برای بایگانی. IOPS و تأخیر را بپرسید، نه فقط ترابایت. دیسک محلی سریع است و با از دست رفتن ماشین از بین می‌رود. دیسک شبکه‌ای پایدارتر و معمولاً کندتر است. پشتیبان (backup) جایگزین دیسک پایدار نیست؛ نسخهٔ جدا و قابل‌بازیابی است.

Network و bandwidth

Network مسیر ورود و خروج بسته است. Bandwidth (پهنای باند) سقف حجم در واحد زمان است؛ تأخیر و ازدست‌رفتن بسته کیفیت را می‌سازند. پورت ۱ گیگابیت روی ماشین شلوغ، یا سهمیهٔ ماهانهٔ ترافیک، گلوگاه واقعی بسیاری از سایت‌های رسانه‌ای است نه CPU. آدرس IP، فایروال و مسیر تا کاربر بخشی از همین لایه‌اند. اگر کاربران پراکنده‌اند، نزدیک کردن فایل ایستا با CDN معمولاً ارزان‌تر از خریدن uplink ضخیم‌تر روی origin است.

ماشین مجازی (VM) و کانتینر (Container)

بیشتر VPSها و بسیاری از نمونه‌های Cloud، ماشین مجازی‌اند. کانتینر لایهٔ دیگری است روی همان میزبان. قاطی کردن این دو باعث می‌شود تیم فکر کند «چون Docker داریم، پس Cloud داریم» — که نادرست است.

VM

VM (Virtual Machine / ماشین مجازی) رایانهٔ شبیه‌سازی‌شده است: hypervisor منابع فیزیکی را برش می‌زند و به هر مهمان CPU، RAM، دیسک و شبکهٔ مجازی می‌دهد. مهمان معمولاً هستهٔ سیستم‌عامل خودش را دارد. جداسازی نسبت به کانتینر قوی‌تر است، راه‌اندازی سنگین‌تر، و جابه‌جایی تصویر کندتر. VPS کلاسیک تقریباً همیشه یک VM است.

Container

کانتینر فرآیند را با فضای نام و محدودیت منابع جدا می‌کند، اما معمولاً هستهٔ میزبان را شریک است. تصویر کوچک‌تر است و استقرار تکراری آسان‌تر. طبق مستندات Docker، کانتینر واحد استانداردی برای بسته‌بندی نرم‌افزار با وابستگی‌هایش است — جایگزین hypervisor نیست. روی یک VM یا Dedicated اجرا می‌شود. ارکستراسیون (مثل Kubernetes) مسئلهٔ جداگانه‌ای است: وقتی چند خدمت، چند نسخه و سیاست ترمیم واقعاً دارید؛ نه وقتی یک سایت شرکتی باید بالا بماند.

کانتینر مقیاس را رایگان نمی‌کند. اگر Storage و پایگاه داده هنوز تک‌نقطه‌اند، ده replica فقط فشار را به همان دیسک منتقل می‌کند. جدید بودن ابزار بسته‌بندی دلیل مهاجرت از VPS سالم نیست.

سرور فیزیکی و Dedicated

سرور فیزیکی همان رایانه است: برد، CPU، RAM، دیسک، کارت شبکه، منبع تغذیه. اگر مالک سازمان هستید، هزینهٔ رک، برق، خنک‌کننده، تعویض قطعه و حضور در مرکز داده هم مال شماست. اگر Dedicated می‌خرید، ارائه‌دهنده سخت‌افزار را در رک خودش می‌گذارد و معمولاً دسترسی root به همان ماشین را به شما می‌دهد.

نقطهٔ قوت پیش‌بینی‌پذیری است: noisy neighbor کمتر، کنترل BIOS/RAID/دیسک محلی، و اغلب هزینهٔ واحد بهتر وقتی CPU و دیسک ماه‌ها نزدیک سقف پایدار کار می‌کنند. نقطهٔ ضعف زمان تهیه، تعویض قطعه، و مقیاس پله‌ای است — نمی‌توانید ساعت شلوغی را با یک API ده برابر کنید مگر از قبل ظرفیت خریده باشید.

Dedicated «قدیمی» نیست. برای پایگاه دادهٔ سنگین، پردازش رسانه، یا الزام محل داده، هنوز مسیر استاندارد بسیاری از تیم‌های بالغ است. ضعیف می‌شود وقتی بار ناپایدار است و ماشین بیشتر ساعات بیکار می‌ماند، یا وقتی تیم نمی‌تواند سیستم‌عامل، پشتیبان و نظارت را اداره کند.

VPS چیست؟

VPS برش مجازی یک سرور فیزیکی است. شما root روی مهمان دارید؛ hypervisor و سخت‌افزار مال ارائه‌دهنده است. از نظر تجربه، شبیه Dedicated کوچک است: SSH، نصب پشته، فایروال، زمان‌بندی پشتیبان. از نظر ضمانت، CPU و دیسک ممکن است overcommit شده باشند — یعنی روی کاغذ هسته دارید، در عمل با همسایه رقابت می‌کنید.

برای سایت محتوایی، فروشگاه متوسط، API داخلی، یا محیط staging، VPS معمولاً کمترین اصطکاک را دارد: قیمت ماهانهٔ مشخص، یک IP، یک سیستم‌عامل، مسئولیت روشن. مقیاس عمدتاً عمودی است: پلن بزرگ‌تر. بعضی ارائه‌دهنده‌ها snapshot و دیسک اضافه می‌دهند؛ این‌ها Cloud کامل با API و شبکهٔ خصوصی چندناحیه‌ای نیستند.

اشتباه رایج یکی دانستن VPS با «هاست اشتراکی» است. در هاست اشتراکی کنترل سیستم‌عامل ندارید و همسایه‌ها روی همان OS نشسته‌اند. VPS جداسازی VM دارد. اشتباه دوم فرض ظرفیت نامحدود است: یک VPS دو هسته‌ای با دیسک شبکه، فروشگاه در اوج کمپین را نجات نمی‌دهد مگر Cache و صف از قبل طراحی شده باشد.

Cloud چیست؟ مدل تحویل، نه جادوی سخت‌افزار

NIST SP 800-145 رایانش ابری را مدلی تعریف می‌کند برای دسترسی شبکه‌ایِ فراگیر، راحت و برحسب تقاضا به استخر مشترکی از منابع قابل‌پیکربندی — شبکه، سرور، Storage، برنامه و خدمت — که سریع تأمین و رها می‌شوند، با حداقل دخالت دستی ارائه‌دهنده. پنج ویژگی ضروری: سلف‌سرویس برحسب تقاضا، دسترسی گسترده از شبکه، تجمیع منابع، کشسانی سریع، و خدمت اندازه‌گیری‌شده. سه مدل خدمت: SaaS، PaaS و IaaS. چهار مدل استقرار: عمومی، خصوصی، اجتماعی، ترکیبی.

وقتی در این مقاله Cloud می‌گوییم، عمدتاً IaaS است: VM، دیسک، شبکه و API صورتحساب. PaaS لایهٔ اجرا را از شما می‌گیرد. SaaS اصلاً سرور شما نیست؛ نرم‌افزار آماده‌ای است که مصرف می‌کنید. خریدن یک VM ماهانه از پنل، بدون API، بدون کشسانی و بدون اندازه‌گیری ریز، از نظر NIST Cloud ضعیف است — هرچند فروشنده آن را «ابری» بنامد.

Cloud ظرفیت را apparantly نامحدود نشان می‌دهد؛ صورت‌حساب همان ظرفیت را واقعی می‌کند. redundancy با چند ناحیه ممکن است، اما باید معماری شود: دیسک، پایگاه، DNS و استقرار باید چندنسخه باشند. یک VM در یک ناحیه، Cloud است فقط روی فاکتور؛ از نظر نقطهٔ شکست شبیه VPS است. جدید بودن پنل، افزونگی نمی‌سازد.

جدول مقایسه دقیق

خانه‌ها الگوی رایج‌اند نه حکم ابدی. اجرای بد هر ستون را از ستون کناری بدتر می‌کند. Cloud اینجا یعنی IaaS با API و صورتحساب مصرفی، نه هر ماشینی که در تبلیغ «ابری» نام گرفته.

چارچوب انتخاب برای پروژه

از برند ارائه‌دهنده شروع نکنید. چهار قید را روی کاغذ بیاورید: الگوی بار، سقف ازکارافتادگی قابل‌تحمل، مهارت عملیاتی موجود، و افق ۱۲ ماه. پاسخ این چهار قید ستون جدول را حذف می‌کند.

• ویترین، بلاگ، سایت خدماتی با ترافیک متعارف: VPS کوچک یا حتی میزبانی مدیریت‌شده؛ Cloud چندسرویسی اضافه است.
• فروشگاه یا SaaS در حال آزمایش بازار: VPS یا یک VM ابری با پشتیبان آزمون‌شده؛ مقیاس افقی را به بعد از دیدن عدد واقعی بگذارید.
• اوج‌های تبلیغاتی کوتاه روی محتوای خواندنی: origin متوسط + Cache و CDN اغلب ارزان‌تر از Dedicated بزرگ است.
• پردازش پایدار CPU/دیسک (رندر، انبار داده، پایگاه شلوغ): Dedicated یا نمونهٔ فلز برهنه؛ پرداخت ساعتی ابر عمومی اینجا سریع گران می‌شود.
• الزام محل داده، بازرسی سخت‌افزار، یا شبکهٔ جدا: Dedicated یا Cloud خصوصی؛ VPS عمومی معمولاً کافی نیست.
• چند محیط (dev/stage/prod) با ایجاد و نابودی تکراری: Cloud با API؛ ساخت دستی سه VPS بدهی پیکربندی می‌سازد.

مسیر میانی مجاز است و اغلب درست است: origin روی VPS یا Dedicated، فایل ایستا روی CDN، نشست یا صفحه روی Cache، پایگاه روی همان ماشین یا ماشین دوم. «همه‌چیز را Cloud بومی کن» تصمیم معماری است نه پیش‌فرض اخلاقی.

پشتیبان، افزونگی و مقیاس

Backup یعنی نسخهٔ جدا که بازیابی‌اش زمان مشخص دارد. کپی روی همان دیسک پشتیبان نیست. Redundancy یعنی جزء یدکی که شکست یک قطعه، یک VM یا یک ناحیه را پوشش دهد. Scalability یعنی ظرفیت با بار رشد کند — عمودی (ماشین قوی‌تر) یا افقی (نسخه‌های بیشتر). این سه واژه را یکی نکنید: دیسک آیینه‌شده redundancy ذخیره‌سازی است، نه پشتیبان در برابر باج‌افزار؛ autoscaling مقیاس است، نه جایگزین dump پایگاه.

روی Dedicated و VPS، اگر فقط یک ماشین دارید، برنامهٔ بازیابی باید فرض کند آن ماشین دیگر روشن نمی‌شود. روی Cloud، SLA ارائه‌دهنده خرابی برنامهٔ بد را جبران نمی‌کند. چند نمونه بدون جلسهٔ مشترک و بدون پایگاه تک‌نقطه redundancy می‌سازد؛ چند نمونه که همه به یک دیسک می‌نویسند، فقط صورت‌حساب را redundant می‌کند.

مقیاس خواندن با مقیاس نوشتن فرق دارد. صفحهٔ محصول را می‌توان در Cache و CDN تکثیر کرد. رزرو موجودی، پرداخت و ثبت سفارش به هماهنگی نیاز دارد. قبل از خرید «خوشه»، گلوگاه را اندازه بگیرید: CPU، RAM، IOPS، یا پهنای باند.

رابطه با CDN، Cache و خطاهای وب

Server origin است؛ CDN لبه است. شبکهٔ تحویل محتوا نسخهٔ نزدیک به کاربر را از دارایی عمدتاً ایستا می‌دهد و فشار را از origin برمی‌دارد. معجزه برای پرس‌وجوی سنگین یا قفل پایگاه نیست. Cache نتیجهٔ محاسبه‌شده را نگه می‌دارد تا CPU و RAM origin هر بازدید را از صفر نسازند. بدون سیاست انقضا، قیمت کهنه یا صفحهٔ خطا هم کش می‌شود.

بسیاری از خطاهایی که «سرور خوابید» نام می‌گیرند، از همین لایه‌ها می‌آیند: ۵۰۲ وقتی origin به proxy جواب نمی‌دهد، ۵۰۳ وقتی ظرفیت یا نگهداری است، ۵۰۴ وقتی مهلت شبکه تمام می‌شود. انتخاب Dedicated یا Cloud این کدها را حذف نمی‌کند؛ محل صدور و مسیر بازیابی را عوض می‌کند. طراحی میزبانی باید با مسیر عیب‌یابی یکی باشد.

هزینه واقعی، نه فقط فاکتور ماهانه

Cost فقط اجارهٔ ماهانه نیست. هزینهٔ کل شامل زمان مهندس برای وصله، نظارت، آزمون restore، و هزینهٔ توقف فروش است. VPS ارزانِ بدون پشتیبان ممکن است از Dedicated گران‌تر تمام شود. Cloud با تخفیف تعهدی ممکن است از Dedicated ارزان‌تر شود — یا با خروج داده و دیسک فراموش‌شده بسیار گران‌تر.

بار پایدار نزدیک سقف، معمولاً واحد ارزان‌تری روی Dedicated یا VPS رزروشده دارد. بار دندانه‌ای — ساعات بیکار و اوج کوتاه — به نفع پرداخت مصرفی است اگر واقعاً خاموش یا کوچک می‌شود. ماشینی که ۲۴ ساعت روی بزرگ‌ترین نمونه روشن است، از تخفیف ابری فقط نام Cloud را گرفته است.

مهاجرت هم هزینه است. قفل تصویر دیسک، شبکهٔ خصوصی و IAM ابری واقعی است؛ قفل مهارت یک نفر روی Dedicated هم واقعی است. تصمیم را با مسیر خروج ۱۲ ماهه بسنجید، نه با لوگوی پنل.

اشتباهات رایج

• یکی دانستن Cloud با «سرور بهتر» و Dedicated با «فناوری قدیمی».
• خرید خوشهٔ Container قبل از داشتن یک origin پایدار و پشتیبان آزمون‌شده.
• نادیده گرفتن bandwidth و هزینهٔ خروج داده.
• اتکا به snapshot فروشنده بدون تمرین بازیابی.
• یک VM ابری در یک ناحیه را redundancy نامیدن.
• اندازه کردن CPU و RAM با حدس، بدون دیدن گلوگاه واقعی.
• فرض اینکه VPS burstable در اوج کمپین مثل Dedicated رفتار می‌کند.
• سپردن امنیت و وصله به «چون Cloud است»؛ مسئولیت مدل مشترک باقی است.

جمع‌بندی

Server خدمت می‌دهد: سخت‌افزار یا نرم‌افزار. Physical Server ماشین است. Dedicated کل آن ماشین را به شما می‌دهد. VPS یک VM با مرز مشخص و هزینهٔ پیش‌بینی‌پذیر است. Cloud مدل تأمین و اندازه‌گیری است که اگر معماری‌اش را بسازید، مقیاس و redundancy می‌دهد — و اگر نسازید، فقط فاکتور متغیر است.

منابع را جدا ببینید: CPU محاسبه می‌کند، RAM فضای کار است، Storage ماندگاری است، Network مسیر و پهنا. VM جداسازی با هستهٔ مهمان است؛ Container بسته‌بندی و جداسازی سبک‌تر روی میزبان. هیچ‌کدام به‌تنهایی پشتیبان، افزونگی یا مقیاس درست نمی‌سازند.

انتخاب را با الگوی بار، تحمل توقف، مهارت تیم و افق هزینه بگیرید. جدیدتر بودن معیار نیست. برای بسیاری از پروژه‌ها، VPS منظم به‌علاوهٔ Cache و CDN بالغ‌تر از پشتهٔ ابری تزئینی است؛ برای بعضی بارهای پایدار، Dedicated هنوز جواب مستقیم است.

پرسش‌های متداول

آیا برای شروع حتماً Cloud لازم است؟

خیر. اگر یک سایت یا API با ترافیک متعارف دارید و می‌توانید سیستم‌عامل را وصله کنید، VPS معمولاً کافی است. Cloud وقتی لازم می‌شود که ایجاد/نابودی ظرفیت و redundancy چندناحیه‌ای مسئلهٔ واقعی باشد، نه آرزوی اسلاید.

تفاوت VPS و Dedicated در یک جمله؟

Dedicated کل ماشین فیزیکی را به شما می‌دهد؛ VPS برش مجازی همان کلاس ماشین است با قیمت و اندازهٔ کوچک‌تر و احتمال رقابت بر سر CPU و دیسک.

آیا Container جایگزین VPS می‌شود؟

خیر. کانتینر روی یک میزبان اجرا می‌شود — همان VPS، Dedicated یا VM ابری. ابزار استقرار است، مدل تهیهٔ سخت‌افزار نیست.

Cloud از Dedicated امن‌تر است؟

نه به‌صورت ذاتی. ارائه‌دهندهٔ بزرگ مرکز داده و شبکه را جدی می‌گیرد؛ پیکربندی IAM، پورت باز، کلید و پشتیبان همچنان با شماست. Dedicated بدپیکربندی‌شده و Cloud بدپیکربندی‌شده هر دو نفوذپذیرند.

چطور بفهمم گلوگاه CPU است یا RAM یا دیسک؟

با اندازه‌گیری در بار واقعی: saturation هسته، فشار حافظه و swap، انتظار I/O، و سقف پهنای باند. ارتقای کور یک منبع، منبع بعدی را به گلوگاه تبدیل می‌کند.

اگر رشد کنیم قفل می‌شویم؟

قفل از تصویر دیسک سفارشی، شبکهٔ خصوصی و عادت عملیاتی می‌آید، نه فقط از نام مدل. پشتیبان قابل‌بازیابی روی ماشین دیگر، و جدا نگه داشتن داده از origin، مسیر خروج را باز می‌گذارد.

منابع و مراجع

• MDN Web Docs — Glossary: Server: https://developer.mozilla.org/en-US/docs/Glossary/Server
• MDN — What is a web server?: https://developer.mozilla.org/en-US/docs/Learn_web_development/Howto/Web_mechanics/What_is_a_web_server
• RFC 9110 — HTTP Semantics (origin server): https://www.rfc-editor.org/rfc/rfc9110.html
• NIST SP 800-145 — The NIST Definition of Cloud Computing: https://csrc.nist.gov/pubs/sp/800/145/final
• NIST SP 800-145 PDF: https://nvlpubs.nist.gov/nistpubs/legacy/sp/nistspecialpublication800-145.pdf
• Docker Docs — What is a container?: https://docs.docker.com/get-started/docker-concepts/the-basics/what-is-a-container/